Te fala Parisit

de Adem Ramadani

Saherë kur çelin k'to pemë
Më kujtojet baba jem
Në gurbet pa ba me dal
M'i pat than nja dy tri fjalë

Ngoi mir bir fjal't e babës
Janë nga zemra e t'vërteta
Se shum' shtrenjtë i kam pagu
Nga m'simet që m'i dha jeta

Ke kujdes bir nga gurbeti
Se pak t'jep e ma shumë t'merr
Mos harro tokën që t'rriti
Mbaje n'men bir k'te saher'

E mori jetë pse k'shtu m'dole
M'shtine me lujt role mi role
Zogu pa krah e peshku pa ujë
Sikur shqiptari n'tokën e huje
Larg e ma larg prej trojev tona
E qysh me lon kur o e jona
E çka na gjet që na hini hilja
Ça t'duhet parja kur so familja
M'so fjalën babë e m'so fjalën dhe
Se k'to të dyjat e bojn ni atdhe
E mos ja le tani fajin kerkuj
Nëse e fol te shpia gjuhen e huj
Për bukuri kur vesin f'mia
Thuj s'ka o bir sikur Shqipnia
Dije kush je kurr mos e hup
Kthehu me shpirt e jo veç me trup

T'kam pa n'andër pram o bir
Si i vogel qysh je kan
Me ju pas gjithmonë te shpia
Krejt' çka kam i kisha dhan

Çelna derën pak ma shpesh
Mos e le veç verë e m'verë
Se shpejt' mun me ardh një ditë
S'ka ma derën kush ta çel

Ke kujdes bir nga gurbeti
Se pak t'jep e ma shumë t'merr
Mos harro tokën që t'rriti
Maje n'men bir k'te saher'